Mijn vriend de vakdrogist
Als drogist ben je toch zo’n doosjes- & potjes-schuiver? Nou, ik mocht vandaag een half uurtje meekijken bij drogisterij Stouthart in Woerden en de schellen vielen me van de ogen. Bij binnenkomst viel me direct op dat de winkel ademt als een apotheek. Alles keurig in Normandisch blauw geverfde schappen, een winkel met een uitstraling van rust en toewijding. Een inrichting die ik die dag toevallig ook zag in het Gouds museum. Ik moest meteen denken dat de middeleeuwse apotheek misschien we meer wegheeft van deze vakdrogist anno 2026 dan de gemiddelde moderne apotheek.
Richard Stouthart zat bij binnenkomst achter een kamerscherm in een druk adviesgesprek met 3 dames. Hij zag me niet. Ik liep glimlachend naar een rustig zitje achterin de zaak bij de tweede ingang. Lekker incognito.
Wyha stond achter de counter. Zij nam zojuist een anamnese af bij een echtpaar dat met 3 problemen kwam. Geduldig gaf ze advies. Voor mevrouws oogprobleem (‘ik ben al bij de oogarts geweest’) werden het kompressen, voor de winterhanden van meneer werd het een crème. Het derde probleem vergde nader uitzoekwerk volgens Wyha, dus mevrouw zou daarover nog teruggebeld worden.
Daarna volgde een Engelssprekend gezin waarvan moeders slecht sliep. ‘Dat kan aan veel dingen liggen’, zei Wyha in perfect Engels en ze vroeg verder uit. Ze gaf uiteindelijk een gratis sample met pilletjes mee die mogelijk konden helpen. Of mevrouw wilde terugkomen en aangeven of deze werkten. Daarna nog een inname-advies: “Ofwel 2 ineens, ofwel 1 met een uur ertussen, maar beiden voor het slapen”.
Ondertussen leidde het gesprek van Richard met de dames tot een heel arsenaal aan middeltjes. Een van hen was ervoor speciaal uit Den Haag naar Woerden gekomen. Vervolgens schreef hij bij de counter ook nog inname-instructies voor de dames uit. Een kaartje met zijn telefoonnummer gleed in een linnen tasje. De dames liepen tevreden de deur uit. Hij legde me uit dat deze dames in het medische circuit zijn vastgelopen. Er is onder andere sprake van leververvetting. De drogisterij biedt homeopathie en orthomoleculaire toepassingen. Ik vraag Richard of dat spul werkt. Hij knikt. ‘We horen het gewoon terug van onze klanten’.
Ik kreeg van Wyha, die me het eerst spotte, cappuccino aangeboden, maar het was zo druk, dat ze vergat die me te geven. Richard kwam er na tien minuten en een selfie mee aanzetten: “nog net warm’. Er liep ondertussen een vriendin van Wyha binnen. Ook zij wilde eigenlijk een bakkie doen, maar het stel moest alweer met spoed de rij voor de kassa wegwerken. Een Engelssprekende man die met een merkmiddel kwam dat ze volgens Richard niet hadden. Een dame die haar vast potje pillen kwam halen en er van Richard twee kreeg omdat er aanbieding was. Opnieuw dat linnen tasje, mét een giftje.
Ik sprak met de huisvriendin ondertussen geanimeerd over de lokale politiek: zij is bestuurder voor het Woerdense GroenLinks en ik wethouder in de Achterhoek. Ze was vriendin van Richards moeder, maar tegenwoordig vooral goede kennis van het nieuwe ondernemersstel, dat meer dan 10 jaar geleden het bedrijf van Richards ouders had overgenomen.
Richard vertelde me in een spaarzaam moment dat hij het bedrijf na overname weer in goede cijfers had gekregen. Ze vormen nu een (comfortabele) niche in Woerden en omstreken. Het is bepaald geen Kruidvat of Trekpleister, maar een drogist die dicht tegen een apotheek aanschurkt. Veel advies en deskundigheid. En dat loopt uitstekend. De ‘kosten’ voor het advies (‘we scholen ons continu bij’) worden door de hogere marges op de OTC’s gecompenseerd. Winsten wordt in het pand gestoken. ‘Drie jaar geleden hebben we de winkel nog verbouwd’.
Ik vroeg Richard of hij nog wel eens wat doet op een zaterdagavond, na zo’n stormloop in het weekend. ‘We zijn blij als we dan even op de bank wat rust hebben’. ‘Maar het is genieten dit samen met je vrouw te mogen doen’. Richard houdt zich actief bezig met de ondernemersvereniging. Woerden heeft een modern en levendig centrum.
Ik heb hem ooit leren kennen via mijn neef, die op zijn beurt met hem bevriend is geraakt sinds ze samen in een high-end sportwinkel werkten. We gingen gedrieën eens op wintersport. Alpineskien in de Zwitserse Alpen. Een extreme sport, die ons zeer nader tot elkaar bracht, ook omdat het klikte, naast dat we op 30 cm van elkaar op harde planken in berghutten bivakkeerden.
Richard was destijds gepassioneerd leraar op een Steiner-school en kon geweldig (bord)tekenen. Toen ik hem ontmoette was hij net bezig met de afweging om de drogisterij van zijn ouders over te nemen. Hij had een pijnlijke scheiding achter de rug en een nieuwe vriendin. Deux trompés. Ik vond hem een ontzettend zachte en lieve jongen. Bewonderde hem om zijn antroposofische wijsheden. Ik vond destijds dat hij écht aan het onderwijs verloren zou gaan bij een overstap naar ondernemerschap. Kon me niet voorstellen dat hij iets anders kon doen dat méer meerwaarde zou opleveren, voor hemzelf en de maatschappij.
Maar ik geloof dat ik ongelijk heb gekregen. Richard en Wyha zijn compleet op hun plek daar in Woerden. Ze hebben elkaar als stel gevonden en genieten in elkaars nabijheid van een baan waarin ze zich individueel en samen volledig in kwijt kunnen.
